مولانا میگویند پادشاه تو را برای این تو را به جهان فرستاد که کار مشخصی را انجام دهی. تو به آن سرزمین رسیدی ولی یکصد کار دیگر انجام دادی. اما اگر کاری را که بخاطرش به این دنیا آمده را انجام نداده باشی، مانند اینست که اثلا کاری انجام ندادی. پس ما برای این به دنیا آمده ایم که کار مشخصی را انجام دهیم و این کار هدف ماست.

اگر اینکار را انجام ندهیم، در اینصورت هیچ کاری انجام نداده ایم. بنابراین همه ما بصورت شهودی میدانیم که این یک حقیقت است و از کودکی این را میدانستیم که برای چه به دنیا آماده ایم و قرار بوده که چه کسی شویم. ما همواره میدانستیم که باید رشد کنیم و تکامل فردی پیدا کنیم و خود واقعیمان شویم. در هر دوره از زندگی باید این را پرسید که علائم روان رنجوری که در فرد ظاهر میشود، چگونه به او کمک می کند تا از وظیفه و کار اصلیش اجتناب کند؟

کسی که از زندگی لذت نمیبرد و سراغ مشاور میرود، میداند که چه کاری باید انجام دهد و مسئولیت چه جیزیهایی را به تعویق انداخته است و در این لحظات است که ما به سفرهای سطح بالاتر و متعالی تر قدم میگذاریم. ما همگی تجربه ای برای طبیعت هستیم. شاید هم یک ریسک یا قمار در عالم ناشناخته ها. وظیفه ما اینست که در این بازی حل شویم و توازن طبیعت را برهم نزنیم. بگذاریم این بازی مسیر خودش را در ما طی کند. همراستا شدن نفس با خود برتر و ایجاد یک توازن در زندگی خودآگاه و اینکه بتوانیم خود را باز ستانیم از روزمرگی ها و بی معنایی. این حالات در نیمه دوم عمر برای ما مشهمد تر میشود و سئوالات بزرگ زندگی آغاز میشود.